„O ju që keni besuar! Kini frikë dhe përkushtim ndaj All-llahut ashtu siç e meriton dhe mos vdisni ndryshe përveç se si muslimanë!”, (Alu Imran:102).

Vëllezër të nderuar!

Si muslimanë, jemi të obliguar që gjatë gjithë kohës të jemi të përkushtuar e të nënshtruar ndaj All-llahut xh. sh. dhe Fjalëve të Tij, sepse ato janë ligj e rregulla për jetën tonë, janë i vetmi sistem jete të cilit ne duhet t’i nënshtrohemi, sepse është i vetmi rend që premton dhe garanton qetësinë, mirëqenien dhe lumturinë si në këtë ashtu edhe në botën tjetër. Kjo dëgjueshmëri dhe përkulje duhet të vijë në shprehje edhe tani kur po afrohet koha e pushimeve, koha e kthimit në vendlindje e te gjiri më i gjerë familjar. Them në vendlindje, sepse ai është vendi ku për herë të parë i kemi çelë sytë në këtë botë dhe po e shohim se asnjë vend tjetër s’po na ngroh si duhet, se asnjë vend tjetër nuk na duket më i këndshëm si ai yni, se në asnjë vend tjetër s’po e gjejmë dot qetësinë dhe rehatinë shpirtërore për të cilën kemi nevojë aq shumë në këtë kohë të materializmit të tepruar. Them te gjiri më i gjerë familjar, sepse shumica prej nesh këtu në këtë vend po jetojmë vetëm me familjen më të ngushtë, pra vetëm me shoqen dhe fëmijët e pamartuar apo i kemi pranë edhe fëmijët e martuar, sepse kështu e lyp sistemi i këtij vendi ku nuk gjejmë dot ndonjë familje të madhe e të zgjeruar, porse vetëm familje të ngushtë e bërthamë, që është reflektim i një egoizmi dhe subjektivizmi të pamasë, ku nuk durohen dot anëtarët më të largët të familjes e të fisit, sepse mendojnë se po ua ngushtojnë rrethin e po ua zënë frymën të tjerët e të huajt.

Kudo që të shkojmë, kudo që të ndodhemi, duhet ta tregojmë vetveten se cilës fe, cilit sistem i takojmë. Nuk është përkushtim dhe bindje e plotë ndaj All-llahut xh. sh. dhe Fjalëve të Tij, në qoftë se pjesërisht apo vende-vende i respektojmë ato. Ndoshta është pakëz më lehtë ta jetosh Islamin në rrethin e ngushtë familjar, a si duket as këtë s’mund ta bëjmë, mirëpo atë duhet ta tregojmë edhe në momentin kur mendojmë se Islami pikërisht këtu nuk na përzihet shumë. Dikush mund të mendojë e të thotë: kjo fe e ky Islam po më përzihet edhe në mënyrën se si do t’i kaloj pushimet e si do të argëtohem, hë?! Po, gjithsesi. Islami përzihet edhe të vë rregulla edhe në këtë drejtim, sepse e dëshiron të mirën tënde e të familjes sate. Dëshiron që edhe në këto momente për ty pak ose aspak të rëndësishme të të orientojë e mos të të lërë të bredhësh e të humbësh e të mos përfitosh asgjë.

Pushimet dhe argëtimi janë pjesë e pandashme e jetës. Muslimani punëtor dhe i përkushtuar, ndjen nevojën që, për t’i realizuar detyrat dhe obligimet të cilat lypen prej tij, të jetë i gjallë, i freskët, i çlodhur e jo si i vdekur, i molisur e i këputur, sepse me këtë rast e humb efikasitetin dhe prodhueshmërinë. Ky njeri i lodhur e i këputur në këtë mënyrë, një ditë nuk do të ketë mundësi t’i shërbejë bile edhe vetvetes, e lëre më të tjerëve. Nga ky aspekt, Islami është për ruajtjen e baraspeshës midis punës dhe pushimit, në mënyrë që të mos teprohet asnjëra, as puna e as pushimi. Ashtu siç kërkohet prej nesh që punën e fitimin ta kemi të ndershëm e hallall, po kështu kërkohet që edhe pushimin dhe kohën e lirë e argëtimin t’i kalojmë me nder e hallall. Pikërisht për këtë Pejgamberi a. s. thotë:

“Shfrytëzoji pesë gjëra para se të të paraqiten pesë të tjera: Shfrytëzoje jetën para vdekjes, shëndetin para sëmundjes, kohën e lirë para se të zihesh me punë, rininë para pleqërisë dhe pasurinë para varfërisë”.

Po mirë, si t’i shfrytëzojmë këto gjëra? Si t’ua shohim hajrin? Si të tjerët? Si jomuslimanët e si jobesimtarët? Si popujt e pakulturuar e primitivë të Afrikës e të viseve të tjera të botës? A do ta kemi shfrytëzuar jetën nëse nuk e dimë përse jetojmë dhe si duhet ta shfrytëzojmë? A do ta kemi shfrytëzuar shëndetin në qoftë se nuk dimë si ta ruajmë e ku ta përdorim? E kemi ruajt apo e kemi shpërdoruar shëndetin me konsumimin e duhanit, të alkoolit, të drogës e të lëndëve të tjera? E kemi shfrytëzuar kohën e lirë në qoftë se atë e kalojmë pa kurrfarë kriteri e rendi, pa mos pasur kujdes për të tjerët, pa mos na prekur se duhet ose jo t’u ndihmojmë të tjerëve? Duhet ose jo t’i vizitojmë të tjerët? Duhet ose jo të lexojmë diçka? Duhet ose jo t’i kundrojmë bukuritë natyrore që i ka dhuruar All-llahu xh. sh. në masë të plotë? Duhet ose nuk duhet që gjatë kësaj kohe t’i pajtojmë e afrojmë dy veta apo dy familje të hidhëruara në mes vete për shkaqe të kësaj bote e jo për hir të All-llahut xh. sh.? Më pas, a e kemi shfrytëzuar rininë në qoftë se nuk e dimë përse All-llahu xh. sh. na ka dhënë këto faza të jetës sonë, pra fëmijërinë, rininë dhe pleqërinë? A do ta kemi shfrytëzuar rininë në qoftë se atë e harxhojmë vetëm në papunësi, në ahengje e argëtime të pakufishme, në drogë e prostitucion? A do të mund të gjallërojë një shoqëri me rini të sëmurë e të lodhur nga pagjumësia, nga droga e të ligat e tjera? Pastaj, a do ta kemi shfrytëzuar pasurinë, në qoftë se nuk e dimë se të kujt jemi edhe ne edhe pasuria jonë? Në qoftë se nuk na lodh shumë fakti se si e fitojmë e si e harxhojmë atë? Sigurisht që përgjigjja për të gjitha këto pyetje do të jetë: jo, jo dhe jo. Jo në qoftë se ia duam të mirën vetvetes, familjes dhe jetës sonë islame.

Prandaj, pushimet verore dhe kohën e lirë ta shfrytëzojmë për t’u çlodhur e për të fituar gjallëri për punë e prodhim e jo për t’u lodhur akoma më tepër! Ta shfrytëzojmë për të mësuar diçka të re e të panjohur e jo për t’i harruar edhe ato që i kemi ditur duke vrapuar pas qejfeve të dunjasë! T’i vizitojmë të afërmit dhe farefisin tonë, t’i pajtojmë e t’i afrojmë ata! Të njoftohemi me njerëz të rinj e me gjenerata të reja sepse ata janë tanët e jo të huajt!

Me një fjalë, kohën e lirë të mos e bëjmë qëllim në vete por si një rrugë për të arritur diçka më të mirë e më të lartë, si një rrugë për ta forcuar vetveten, për ta përsos moralin, për t’u stërvitur në burrëri e seriozitet, për të hapur horizonte të reja pune e diturie dhe kurrsesi të mos ndodhë e kundërta. Sepse muslimanit edhe koha e lirë dhe argëtimi që i kalon brenda suazave dhe kufijve të Islamit do t’i quhet e llogaritet ibadet, adhurim dhe sevab.

All-lahu na ruajttë prej të gjitha të ligave të kësaj bote e na mbarësoftë në rrugën e drejtë të Tij!

Të nderuar besimtarë!

Të jesh musliman, do të thotë ta besosh All-llahun si Krijues tëndin dhe si Qenie që urdhëron e vë ligje për jetën tënde. Të gjitha këto ligje e rregulla vlejnë për njeriun në përgjithësi e sidomos për muslimanin. Parimet e besimit, të së drejtës, të marrëdhënieve reciproke midis njerëzve; pra, parimet e imanit, të ibadeteve, të bëmirësisë, të ekonomisë etj., të gjitha kanë një qëllim të vetëm. Ky qëllim është pastërtia morale dhe përsosja ose ngritja shpirtërore e njeriut, gjegjësisht njeriun ta bëjnë njeri që kupton, që njeh dhe që beson në të shenjtën, në të padukshmen.

Feja islame ka ardhur si përmbledhëse e të gjitha të mirave dhe garantuese e çdo vlere të lartë. Kjo fe mbështet dhe porosit gjithçka që e ngre dhe e nderon njeriun, kurse ndalon gjithçka që ul, që e poshtëron dhe që e njollos personalitetin e tij. All-llahu xh.sh. thotë:

"Dhe le ta ruajnë veten të dëlirë ata të cilët nuk kanë mjete të nevojshme për martesë, derisa t’i pasurojë ata All-llahu me begatitë e Tij" , (en-Nur:33).

Kurse Pejgamberi a.s. ka thënë: "All-llahu është Bujar (që jep e fal shumë) dhe i do bujarët. Ai i pëlqen veprat e larta dhe i urren ato të ulëtat".

Kur flasim për moralin e lartë e të pastër, sigurisht që çdo njeri i mençur do ta kuptojë rëndësinë që kjo fe ia jep atij, sidomos kur e sheh aktualitetin e botës së sotme ku dëlirësia e moralit e ka humbur pamjen e saj, ku lejohet gjithçka pa kurrfarë kriteri, ku njeriu nuk e njeh nderin dhe krenarinë e tij, ku moralit nuk i kushtohet kurrfarë vlere, ku sjelljet shtazarake dhe sjelljet e ndyta e kanë kapluar pjesën dërrmuese të njerëzimit. Jetojmë në botën ku nderi shkelet pa fre dhe ku poshtërsia është bërë çështje mode dhe shijeje.

A nuk e dimë se cilat janë poshtërsitë që e kanë kapluar jetën e besimtarëve sot? A nuk e di kush se çka e prish dhe e çka e çnderon njeriun? A nuk e di muslimani se çka është hallall (e lejuar) dhe çka haram (e ndaluar)? Apo shtiret e hiqet se nuk e di dhe pyet kinse për herë të parë ka dëgjuar se alkooli dhe llojet e tij janë haram, se shikimi me afsh në nderin e huaj është haram, se zinaja (kurvëria) është haram, se zbulimi i femrës është haram, se përzierja dhe argëtimi i burrave me gratë e huaja është haram...? Nuk i di këto, apo nuk do të dëgjojë për to? Si duket kjo e dyta është më e vërtetë. Këtë e them ngase muslimani di fort mirë ta dallojë hallallin prej haramit, mirëpo ai është bërë rob dhe shërbëtor i qejfeve dhe dëshirave të pafund të tij. Ky besimtar i dobët bën gjithçka që i thotë mendja e ia sheh syri. Atij i duket normale, bile edhe e lezetshme paraja që e fiton me shitjen e alkoolit, me anë të vajzave të reja shërbyese e lakuriqe që shpalojnë çdo nder të njeriut; atij i vjen mirë kur e sheh gruan apo vajzën e vet të veshur (më mirë të them të zhveshur) si jomuslimanja, atij nuk i pengon pse gruaja dhe vajza e rritur e tij nuk ka mbulesë islame dhe pse e ka zbuluar bile edhe kërthizën e vet; atij nuk i pengon pse gruaja dhe vajza po edhe djali edhe vetë ai shkojnë nëpër basene (pishina) të zhveshur e të përzier me njerëz të njohur e të panjohur; atij nuk i pengon përqafimi i gruas në rrugë apo përpara fëmijëve. E kur t’i themi se të gjitha këto sjellje më shumë i ngjajnë kafshës sesa njeriut, ai menjëherë do t’i shtrembërojë hundët e do të hidhërohet; kur t’i themi se më tepër i ngjajnë punës së jomuslimanit, menjëherë do të thotë po a edhe jomusliman më shpallët?! Jo ne nuk shpallim musliman apo jomusliman askënd, por sjelljet tua ma thuan këtë gjë, sepse asgjë nuk shoh islame te ti, nuk shoh se ke turp dhe mbare islame, nuk shoh se të bren ndërgjegjja pse familja jote nuk jeton sipas parimeve islame, nuk shoh se mërzitesh pse djali yt dhe vajza jote bredhin rrugëve gjithë natën, nuk shoh se nuk je i qetë pse ti dhe familja jote nuk falni namaz, nuk respektoni rregullat e fesë e të njerëzimit. Me çka ti dallohesh prej jomuslimanit? Apo ndoshta nuk dëshiron aspak të dallosh prej tij? Apo ndoshta të pëlqen mënyra e jetesës së tij? Punët dhe sjelljet tua e të familjes sate ma thonë këtë të fundit. Se ti më shumë po e pëlqen ndyrësinë e zviceranit sesa pastërtinë e tij, se më shumë po të pëlqen të jetosh pa rend e rregulla sesa me to, më shumë po ta ka ënda të jetosh ashtu si i sheh njerëzit e botës sesa si të mëson feja e njerëzimi. Dije, më në fund, se nëse dëshiron të kalosh në ndonjë sistem jete apo fe tjetër, All-llahu xh.sh. nuk do ta pranojë atë. Ai thotë në Kur’an:

"E, kush kërkon fe tjetër përveç fesë islame, atij kurrsesi nuk do t’i pranohet, kurse në botën tjetër do të jetë prej të dëshpëruarve ", (Alu Imran:85).

All-llahu na mëshiroftë e na mundësoftë që sa më parë të pendohemi, të bëjmë tevbe e të fillojmë ta përmirësojmë vetveten dhe familjen tonë! Amin!

Vëllezër të nderuar!

Të gjitha krijesat në gjithësi janë në lëvizje e sipër. Secila krijesë ka sistemin e vet të lëvizjes. Zaten, lëvizja e sistemuar dhe e rregulluar është veçoria më e dukshme që tregon se ato janë krijesa dhe ekzistojnë.

S’ka dyshim se kjo e vërtetë është një sistem, një rregull pune shumë kuptimplotë të cilin All-llahu xh. sh. e ka vënë në gjithësi dhe të cilit duhet t ’ i përmbahen të gjitha krijesat.

Njeriu duhet të jetë një qenie që lëviz akoma më shpejtë. Sepse atij aspak nuk i ka hije dembellëku. Në fakt, për të qenë njeriu i pavarur prej të tjerëve dhe për të jetuar një jetë të denjë e me nder, ai duhet të punojë. Po edhe Kur ’ ani famëlartë na tregon se si njeriu nuk mund të fitojë gjë pa punuar dhe se rezultatin e punës së tij do ta shohim edhe në këtë po edhe në botën tjetër:

"Askush nuk e bart barrën e (mëkatit) tjetrit. Dhe njeriut nuk i takon gjë tjetër, pos asaj që ka punuar", (en-Nexhm:38-39).

Jeta e kësaj bote është një sprovim për njeriun. Për këtë arsye dhe All-llahu xh. sh. e ka obliguar njeriun që ta njohë dhe adhurojë Krijuesin e vet si dhe të punojë për përmirësimin dhe rikonstruimin e sipërfaqes së tokës me qëllim që t’i mbulojë nevojat e veta materiale dhe shpirtërore. E gjithë kjo arrihet me anë të punës. Pikërisht për këtë arsye, feja jonë Islame na urdhëron që punën dhe fitimin tonë ta sigurojmë nëpërmjet mundit dhe fuqisë së duarve tona, na ka bërë farz që gjithnjë të fitojmë atë që është hallall (e lejuar sipas fesë) dhe na njofton se çdo vështirësi që do ta përjetojmë gjatë punës do të jetë shlyerje dhe falje për disa mëkate (gjynahe). Nga ana tjetër, Islami nuk e ka lejuar që muslimani i fortë dhe i aftë për punë të sillet dembel e të mbështetet në mundin e të tjerëve. Pejgamberi a. s. lidhur me këtë ka thënë:

"Më mirë për ju është që (nëse keni nevojë) ta merrni litarin e të dilni në mal, të mblidhni ca dru, t’i bartni në shpinë e t ’ i shisni, sesa të lypni (ta shtrini dorën) prej të tjerëve ".

Pejgamberi a. s. gjithashtu ka thënë:

"Njeriu nuk ha gjë më të mirë, sesa ajo që e fiton me duart e veta. Edhe Pejgamberi i Zotit  –  Davudi a. s. hante prej duarve të veta".

Prandaj, vëllezër të nderuar, le t’i vlerësojmë si duhet aftësitë tona që na i ka dhuruar All-llahu xh.sh. e të specializohemi në atë drejtim për ku kemi më së shumti prirje. Të mos harrojmë se puna dhe fitimi e gëzojnë njeriun, kurse dembellëku e përtacia janë burim i moskënaqësisë dhe i problemeve tona. Pasurinë tonë le ta fitojmë hallall, kurse harxhimet t’i bëjmë me masë e duke mos u bërë shkapërderdhës të pakufishëm e të pavend të asaj që e kemi fituar me djersë. Aq më tepër, e kemi borxh t’i ndihmojmë edhe atij që punon dhe që mundohet të prodhojë diçka, sepse me këtë i kemi ndihmuar edhe atij, por para së gjithash i kemi ndihmuar vetvetes. Hutben e sotme po e përfundoj me një dua (lutje) të Pejgamberit a. s.: "O All-llah, te Ti kërkoj strehim (mbrojtje) prej vështirësive e pikëllimeve, prej paaftësive e përtacive, prej frikës së pavend dhe koprracisë si dhe prej nënçmimit të njerëzve!" .

Besimtarë të nderuar!

All-llahu xh. sh., që është Krijuesi i gjithçkaje, njeriut i ka dhuruar si bakshish e mirësi shumë do veçori e aftësi që s ’ ia ka dhënë asnjë krijese tjetër. Po kështu, edhe shumë krijesa të tjera i janë lënë në shërbim njeriut që ai t ’ i shfrytëzojë ato. Zoti ynë, prej njeriut të cilit i ka dhënë kaq shumë të mira e mundësi, kërkon iman (besim), ibadet (adhurim) dhe shukër (falënderim). Nderi i njeriut matet me njohjen dhe besimin e Zotit, kurse vlera e tij matet me adhurimin dhe respektimin e Zotit si dhe me posedimin e një morali të mirë e të lartë. Sepse njerëzit më të vlefshëm e më të lartë Kur ’ ani i përshkruan kështu:

"O njerëz! Ne ju krijuam juve prej një mashkulli dhe një femre dhe ju bëmë në kombe e fise që të njiheni me njëri-tjetrin. Padyshim se më i nderuari prej jush tek All-llahu është ai që i frikësohet dhe i përkushtohet më së tepërmi All-llahut (në besimin e pastër islam). Vërtet që All-llahu është i Gjithëdijshëm, i Gjithënjohur", (el-Huxhurat:13).

Pra, njerëzit janë të barabartë nga aspekti se janë të krijuar prej një babe dhe një nëne, Ademit dhe Havës a.s. Prandaj është e pavend të mburren me prejardhjen e tyre. Sepse përparësia e vërtetë është takvaja, pra sa ne i frikohemi dhe i druhemi Krijuesit tonë i Cili na sheh çdo punë dhe sjellje tonën. Sipas kësaj, feja Islame nuk e shikon ngjyrën, gjuhën, racën, kombin, fisin, pasurinë, vendin apo pozitën që ka njeriu, porse i shikon sjelljet dhe punët e njeriut dhe sipas kësaj edhe i vlerëson ata. Zoti në Kur ’ an thotë:

"Thuaju (o Muhammed): ‘Zoti im as nuk do të kujdesej për ju, sikur të mos ishte lutja (duaja) juaj (drejtuar Atij)", (el-Furkan:77).

Muhammedi a.s. në një hadith të tij thotë: "All-llahu nuk shikon fytyrat tuaja dhe pasurinë tuaj, por punët dhe zemrën tuaj".

Feja Islame i ka ndaluar të gjitha punët dhe sjelljet nënçmuese, si: poshtërimin e njeriut, përqeshjen, ngjitjen e llagapeve, bartjen e fjalëve të kota prej njërit te tjetri, rrenën, mashtrimin dhe gjithçka tjetër që nuk është e drejtë dhe e ndershme. All-llahu xh. sh. thotë:

"O ju që keni besuar! Mos të tallet një grup me një grup tjetër! Mbase mund që i dyti (i talluri) të jetë më i mirë se i pari (tallësi). As disa gra të mos tallen me gra të tjera, sepse mund që të dytat (të tallurat) të jenë më të mira se të parat (tallëset). As mos përgojoni (mos merrni nëpër gojë), as mos fyeni (rëndoni me fjalë të rënda) njëri-tjetrin duke ngjitur nofka (llagape)! Sa keq është të fyesh vëllanë pasi të ketë besuar (p.sh., ta thërrasësh vëllanë tënd musliman: ‘O gjynahqar!’ , ‘O i poshtër!’ etj.). Dhe kushdo që nuk pendohet (nuk bën teubeh) është vërtet keqbërës (i vetvetes) " , (el-Huxhurat:11).

All-llahu na ruajttë prej të gjitha gjynaheve e të ligave dhe e lëshoftë mëshirën e dashurinë e Tij mbi ne!

Të nderuar të pranishëm.

Për njeriun, i cili është zotëria i dunjasë dhe më i nderuari prej të gjitha krijesave, bota paraqet një vend pushimi disaditësh, sepse është i bindur se kjo botë është e kufizuar dhe se një ditë do t’i vijë fundi dhe se do të dalë përpara All-llahut xh. sh. e të japë llogari për punët e kryera në këtë botë. Kjo botë është, siç thotë Pejgamberi a.s., arra (vendmbjellja) e Ahiretit dhe këtu regjistrohet çdo punë a sjellje që e bëjmë me apo pa vetëdije. Këtë regjistrim e bëjnë melekët e caktuar nga All-llahu xh. sh. për këtë detyrë. All-llahu xh. sh. thotë në Kur’anin a. sh. :

“(Mbani mend) se dy marrësit (melekët shkrues të veprave tuaja) marrin (çdo njeri), të vendosur një në të djathtë dhe një në të majtë. Nuk ka fjalë që njeriu ta nxjerrë nga goja e që për të të mos ketë një vëzhgues pranë tij i gatshëm (për ta shënuar atë)” , (Kaf:17-18).
“Por pa dyshim që mbi ju janë ruajtësit për t’ju vëzhguar juve. (Ata janë) Kiramen Katibin – të nderuarit që shkruajnë – (veprat tuaja)”, (Infitar :10-11).

Mbasi për këtë mbikëqyrje të veprave e sjelljeve tona na lajmëron All-llahu i Gjithfuqishëm që sheh e di gjithçka, atëherë me çfarë guximi i drejtohemi gjynahit, me çfarë guximi i afrohemi haramit, ku e marrim atë fuqi që po e shajmë dikë, po e nënçmojmë dikë, i bëjmë të padrejtë dikujt, i afrohemi nderit të huaj duke e pasur gruan në shtëpi po ndoshta edhe me fëmijë të rritur? Nga e marrim atë të drejtë të gabojmë me vetëdije e paramendim?

Si duket kjo vjen nga mungesa e besimit se Krijuesi ynë mund të na shohë e vrojtojë neve në çdo hap tonin. Pra, nuk besojmë se ky Zot, që na ka krijuar ne në këtë mënyrë e na ka lënë të lirë të veprojmë, mund të shohë çdo imtësi tonën dhe të jetë i informuar po bile edhe për idetë tona që na sillen nëpër mend, e lëre më për ato sjellje e lëvizje që i manifestojmë përjashta dhe që i sheh çdokush. Kurse për këtë shpërfillje e moskujdes, All-llahu xh. sh. ja se ç’na lajmëron në Kur’anin fisnik:

“Apo mos mendojnë se Ne nuk i dëgjojmë të fshehtat e tyre dhe bisedat e tyre të ngushta? (Patjetër që Ne dëgjojmë gjithçka) dhe të dërguarit tanë (melekë të caktuar me përgjegjësi për njerëzit që të shënojnë çdo punë të tyre) janë pranë tyre duke shkruar”, (Zuhruf:80).

“Dhe (kujto) Ditën kur armiqtë e All-llahut do të grumbullohen te Zjarri, kështu që ata do të mblidhen aty (radhë-radhë). Derisa, kur ta arrijnë atë (Xhehennemin), të dëgjuarit (veshët) e tyre edhe të parët (sytë) e tyre edhe lëkurat e tyre do të dëshmojnë kundër tyre për çfarë ata gjithnjë patën punuar”, (Fussilet:19-20).

“Sot (Ditën e Gjykimit) Ne ua mbyllim gojët atyre; Neve na flasin duart e tyre, kurse këmbët e tyre dëshmojnë për atë që punuan (në dunja)”, (Jasin:65).

Pra, Ditën e llogarisë, kur ne do të ballafaqohemi me punët e sjelljet tona që i kemi kryer në këtë botë, për mëkatet tona kundër nesh do të flasin vetë gjymtyrët tona me të cilat i kemi kryer ato mëkate, do të flasin pra: veshët tanë, sytë tanë, duart tona, këmbët tona, mbi të gjitha, lëkura jonë që e kaplon gjithë trupin.

E tani, mbasi u informove për këtë të vërtetë të madhe, zotohu se nuk do të bësh mëkat, se nuk do t’i shkelësh porositë e Zotit e të Pejgamberit të Tij, se nuk do t’i shkelësh parimet e përgjithshme njerëzore që janë ruajtur e kultivuar me çmimin më të lartë, pra me jetën e dhënë për to! Zotohu se tani e tutje do ta respektosh Krijuesin tënd, vetveten tënde dhe çdo krijesë tjetër të Zotit! Zotohu se do ta kryesh misionin tënd që e ke mbi supet tua, e që është ‘të jesh rob i përkulur e i përkushtuar i Zotit dhe zëvendës e mëkëmbës i Tij në faqen e dheut’!

Apo mos pret ndonjë ditë më të përshtatshme për këtë zotim e betim?! Apo mos ndoshta edhe s’ke vendosur fare të zotohesh e ta japësh fjalën për pendim e rregullim të vetvetes?!

Vëllezër të nderuar!
 

Feja Islame është fe e dashurisë. Kusht për të qenë musliman është të besosh, kurse themeli i besimit është dashuria. Në ligjëratën e sotme do t’ju shkëpusim një tufë fjalësh të Pejgamberit a.s. që kanë të bëjnë me lidhjen midis imanit (besimit) dhe dashurisë dhe me dashurinë e njëri-tjetrit vetëm për hir të All-llahut xh.sh. Pejgamberi a.s. thotë:

“Kush i ka këto tri cilësi, ai e ka shijuar ëmbëlsinë e imanit: e para, ta dojë All-llahun xh.sh. dhe Muhammedin a.s. më tepër se edhe vetveten; e dyta, njeriun që e do, ta dojë vetëm për hir të All-llahut xh.sh.; dhe e treta, kthimin në kufër (mosbesim) pasi të ketë besuar një herë, ta konsiderojë punë të rëndë sikur të hidhet në zjarr”.

“Betohem në Zotin se nuk do të hyni në Xhennet pa mos besuar; nuk do të besoni plotësisht pa mos e dashur njëri-tjetrin. Doni t’ju tregoj diçka që nëse e bëni do ta doni njëri-tjetrin? – Shpërndajeni selamin (përshëndetjen) në mesin tuaj!”.

“Në dashurinë, dhimbjen dhe ruajtjen e njëri-tjetrit besimtarët janë sikur një trup. Në qoftë se sëmuret një gjymtyrë a organ i trupit, i gjithë trupi do të mbetet i pagjumë dhe do ta ndjejë këtë sëmundje”.

“Në qoftë se dikush e do dikë vetëm për hir të Zotit, le t’ia shprehë këtë dashuri”

“Duaje dikë me maturi, sepse vjen dita kur ai të bëhet armik! Urreje dikë me maturi, sepse vjen dita kur ai të bëhet mik!”.

Në një hadith-i kudsijj All-llahu xh.sh. thotë: “E kam për borxh t’i dua njerëzit që e duan njëri-tjetrin për hir Timin, që tubohen diku për Mua, që e vizitojnë njëri-tjetrin për Mua dhe që e ndihmojnë njëri-tjetrin për Mua”.

“Ka një grup njerëzish që nuk janë as pejgamberë e as shehidë (dëshmorë), por që në Ditën e Gjykimit do të kenë pozitë të lartë tek All-llahu xh.sh. Për këtë arsye edhe pejgamberët po edhe dëshmorët do t’ua kenë lakminë”.

Të pranishmit e pyetën Pejgamberin a.s.: “Po kush janë këta, o i Dërguar i Zotit?

Ai u përgjigj: “Këta janë njerëzit që e duan njëri-tjetrin edhe pse nuk kanë kurrfarë lidhje gjaku po as që i kanë dhuruar ndonjë pasuri njëri-tjetrit. Betohem në Zotin, se fytyrat e tyre janë plot nur (dritë). Ata ndodhen mbi një nur të madh. Kur gjithkush do të ketë frikë, ata nuk do ta ndjejnë këtë fare. Kur gjithkush do të dëshpërohet për punët e veta të liga, ata nuk do të dëshpërohen”. Pastaj lexoi ajetin kur’anor: “Nuk ka fare dyshim se për eulijatë (dashamirët) e All-llahut as frikë nuk do të ketë mbi ta, as nuk do të pikëllohen (dëshpërohen)”, (Junus:62).